Reisverslag - Interrailen 2006

7 augustus 2006

Na een goede, maar lange reis zijn we op de camping aangekomen. De reis verliep zoals gepland en was een hele belevenis. In Utrecht nuttigden we ons eerste biertje voordat we de nachttrein instapten. De ober (een jongen van onze leeftijd) tipte ons niet te veel van dit soort tussenstops te maken.

In de nachttrein zochten we ons plekje op en zetten we de tassen in de rekken. Eenmaal op weg begonnen we dorst te krijgen en lustten we nog wel een biertje. Het was inmiddels elf uur en we gingen richting de restauratiewagen. Daar bleek het best gezellig te zijn, maar we gingen bijtijds terug om van de nachtrust te genieten. Om een uur of twaalf gingen de lichten in de wagon uit en werd het verbazingwekkend stil.

Langzaam door Duitsland toerend werd het weer licht en richtten we ons op om over te gaan stappen in München. De overstaptijd van tien minuten die we, na een treinreis van 10,5 uur hadden, haalden we makkelijk. De volgende reis begon om half 8 en bracht ons door prachtige, maar verregende natuurgebieden in Oostenrijk. Vanuit München tot aan de Sloveense grens was het regenachtig, maar niet verkeerd om in een droge trein naar al die watervallen te kijken. Martijn heeft er overigens weinig van gezien, want hij sliep zo ongeveer 80% van de tijd. Na Villach, de grensplaats met Slovenië in Oostenrijk, werd het weer stukken beter. Na Villach reden we een tunnel in en na de tunnel was het opgeklaard.

De treinreis naar Ljubljana duurde vanaf dat moment nog een uurtje en was zo gevlogen. In Ljubljana bleek mijn pinpas het niet te doen, maar die van Martijn werkte gelukkig wel. Eerst maar eens een hapje eten bij de eerste de beste tent. Dat bleek een pizzeria te zijn en de lasagne (Martijn) en de tagliatelle (ikzelf) hebben we ons laten smaken.

Na het eten besloten we de bus richting Smlednik te nemen. Deze bleek niet te rijden op zondag en daarom besloten we toch op de stadscamping te gaan staan. Het busstation was op vijf minuten lopen en daar aangekomen, bleken we aan de verkeerde kant te staan. Toen ik even de weg wilde oversteken om te kijken of dit inderdaad het geval was, kreeg ik met de Sloveense "meneer agent" aan de stok die mijn oversteken tussen twee zebrapaden niet zo leuk vond. We bleken inderdaad aan de verkeerde kant te staan en toen ik terug wilde lopen, kwam er weer een politieauto aan. Deze keer met sirene. Die had wat beters te doen en ik kon weer naar de overkant om de spullen te gaan halen en Martijn te vertellen hoe of wat.

Toen we aan de goede kant op de bus stonden te wachten, werden we aangesproken door een Sloveen van onze leeftijd die ons vroeg of we naar de camping moesten. Hij vertelde ons dat we niet alleen met bus 8 konden reizen, zoals ze bij de tourist information hadden verteld, maar ook met bus 6. De jongen bleek vloeiend engels te spreken en vertelde ons dat het in Slovenië vanaf de basisschool geleerd wordt.

Op de camping aangekomen, konden we zo gaan staan en hebben we kennis gemaakt met twee Amsterdamse dames, Roosje en Stannie. Op het terras hebben we later die avond nog zitten kaarten en zijn we ons bed op gaan zoeken.

De eerste campingdag is begonnen met regen, maar richting de lunch klaarde het al weer op. We hebben daarna boodschappen gehaald en een stukje gewandeld langs de rivier de Sava. Morgen zijn we van plan richting Ljubljana te gaan.

Tot nu toe lijkt Slovenië heel Westers ingesteld. Het beeld dat hier in Ljubljana op ons afkomt, is net zo als dat in Rotterdam. Wel is er nog een duidelijke scheiding tussen de vooroorlogse en nieuwe gebouwen te zien. De meeste gebouwen waarvoor het nodig is, zijn al gerenoveerd. De mensen zijn hier over het algemeen erg behulpzaam en spreken goed Engels. De jongeren beter dan de ouderen. Buiten de stad iemand groeten is hier ook niet aan de orde. Of dat het stadse is, zou ik niet weten. Het platteland hebben we nog niet gezien.

Naar boven

8 augustus 2006

Gisteravond hebben we heerlijk gegeten bij een pizzeria aan de laan richting de stad. Deze loopt direct van de camping tot midden in de stad. De pizzeria zat ongeveer op twee kilometer lopen en dus konden we wat extra eten.

Probleempje was echter dat we allebei een of andere darmbacterie hebben opgelopen en er veel te veel lucht in ons darmkanaal zit en dat de ontlasting vloeibaarder is dan normaal. Met flinke darmkrampen zijn we teruggelopen om op de camping direct naar de wc te gaan, maar van het eten hebben we zeker genoten. Verse tomatensoep vooraf en een te pittige pizza voor Martijn en tagliatelle met smeltkaas en spinazie voor Bart.

Vandaag zijn we richting Ljubljana gegaan en daar op ons gemak door de stad gebanjerd. Bovenop de berg in kasteel Ljubljana hebben we van een prachtig uitzicht genoten en zijn we via de markt naar de drakenbrug gelopen. Vanaf dat punt zijn we langs het riviertje (de Ljubljanica) naar de andere kant van het centrum gelopen. Ook dit gaf prachtige stadsgezichten. Op een gegeven moment zijn we weer richting de bushalte gegaan en hebben we nog even boodschappen gedaan. De Bandidos Ice hebben we ons daarna op de camping goed laten smaken. Dit "biertje" hebben we ontdekt boven op de berg in Ljubljana en is een soort mix van bier en bitter lemon, maar dan wat zoeter.

Naar boven

9 augustus 2006

Gisteravond hebben we op het terras van de camping gegeten en de Sloveense schotels hebben we ons goed laten smaken. Het was een soort Wiener Schnitzel aan de buitenkant met de vulling van een cordon bleu, maar dan zes keer zo groot als een gemiddelde Nederlandse portie (en voor de prijs van een kwart van de Nederlandse). Onze tafelgenoten varieerden van een jong stel uit Innsbruck tot een ouder echtpaar uit St. Etienne. Vooral met de laatsten hebben we lang zitten praten en dat was erg gezellig. Standaard onderwerpen als hoe je reist, werk en school, maar ook onderwerpen als wijn kwamen aan bod.

Daarna ontmoetten we twee Nederlandse jongens uit de buurt van Alkmaar. Met hen hebben we zitten klaverjassen, eindelijk! Onze zoektocht naar klaverjassers was geslaagd.

Vandaag zijn we rustig aan begonnen en hebben we ontbeten met spaghetti uit blik. De lunch was in de stad bij Subway. Ook dit hebben we ons laten smaken. Daarna hebben we ansichtkaarten gekocht voor het thuisfront en zijn we nog even door de stad gaan lopen. Hierbij kwamen we terecht in park Tivoli. Hier werd een openluchtexpositie gehouden van een Sloveense fotograaf. Hij fotografeert over de hele wereld en het leek vooral reisfotografie, erg toepasselijk dus. Bovendien was het erg bijzonder om te zien. Zowel de foto's als de locatie waren erg leuk.

Vanavond hebben we gegeten bij Robi, een Sloveense jongen die we gisteravond hebben leren kennen via Mark en Frank, de twee klaverjassers. Hij werkt in een pizzeria naast de camping en we hadden hem beloofd een biertje te komen doen. Aangezien het noodweer werd, hebben we er meteen gegeten. De bliksem sloeg in het pand in en regen viel met bakken uit de hemel. Uiteindelijk zijn we om een uur of tien weggegaan en rekenden we 45 euro af. En dat nadat we er zo�n zes uur hebben gezeten, gedronken en gegeten. Mooi voor het studentenbudget.

Nu zitten we op de camping in het restaurant kaarten en een reisverhaaltje te schrijven. Buiten is het inmiddels droog en de tenten van binnen gelukkig ook.

Naar boven

12 augustus 2006

We zitten weer in de trein en gaan op weg naar Verona. De afgelopen twee dagen zijn we van Ljubljana naar Venetië gereisd en hebben we Venetië bezocht. Een bijzondere stad. In Ljubljana had het �s nachts flink geregend en de zon was in geen velden of wegen te bekennen. Nadat we de hele boel ingepakt hadden, zijn we richting trein gegaan.

In de trein hebben we eerst ons broodje, dat we ondertussen nog even gehaald hadden, opgegeten. Toen de conducteur binnenkwam, bleek dat we hadden moeten reserveren. Aangezien er plek genoeg was, werd daar niet moeilijk over gedaan. Er waren gelukkig nog een stuk of tien die niet gereserveerd hadden.

In Venetië aangekomen, liepen we het station uit en liepen we bijna de eerste gracht in. In de brandende zon zijn we op zoek gegaan naar een bank. Mijn pinpas werkt nog steeds niet en de bankbeambten zijn alles behalve behulpzaam. Het principe van het kastje naar de muur sturen, kennen ze hier goed. De zoektocht naar een camping was redelijk snel afgerond. Bij de VVV konden we een lijst met campings krijgen en nadat we hadden gebeld, konden we met een shuttlebus naar de camping. Deze reed elk uur van de camping naar de stad en terug. We hadden dus wederom mazzel met de verbinding naar de stad.

Op de camping kregen we een kortingsbon voor het eten. Dat mocht ook wel voor de prijs die je per nacht betaalde. De camping was redelijk duur voor wat je kreeg. Een hoop herrie van het vliegveld Marco Polo en uit de bar. Ook de wc�s waren niet al te schoon en douches waren er nauwelijks.

Op vrijdag zijn we door Venetië gaan wandelen. Een prachtige stad waar je zo een week door kunt brengen. Neem een hotelletje in het centrum van de stad en je wordt meegesleurd in het leven in de stad van de gondels. Zwervend door de straten en steegjes op zoek naar mooie plekken, zijn we de stad doorgelopen. Hoogtepunten waren toch wel de minder toeristische stukjes waar we kwamen door lukraak een stille straat of steeg in te duiken. Ook het San Marco-plein was heel mooi. Als de Dam in Amsterdam veel duiven heeft, is het hier een fokmachine. Zo veel duiven bij elkaar hebben we nog nooit gezien. Helaas was het plein voor een groot deel afgezet voor een concert van David Gilmour, maar dat maakte het plein er niet minder mooi op. Vanaf dit plein zijn we rustig aan teruggelopen en hebben we ontdekt dat Italianen de buitenlucht klimatiseren en dat een mini-calzone een heerlijk tussendoortje is.

Venetië is qua oppervlakte in het centrum een redelijk kleine stad waar je in twee dagen goed door heen kunt lopen, maar met de 56 kerken en daarnaast nog andere bezienswaardigheden en haar eilanden, is een week voor Venetië misschien nog te kort.

Op de camping teruggekomen, Hebben we ons gewaagd aan de tagliatelle met hazensaus (Martijn) en pappardelle met wilde zwijnensaus (ikzelf). Deze maaltijd was erg lekker. Na het eten zijn we onze tenten ingedoken en hebben we nauwelijks een oog dicht gedaan. Eerst kwamen er twee dames een tent opzetten op zo�n 20 centimeter naast die van mij. De haringen sloegen ze er met een ijzeren hamer in en dat is niet zo�n lekker geluid als je met je hoofd aan die kant ligt. Later die nacht was er een kleine vechtpartij bij de bar met een paar dronken Engelsen. Vooroordelen� bevestigd! Ze kunnen zich niet inhouden met drank op.

Op het moment zitten we dus weer in de trein richting Verona. Ook hier wordt gebedeld. Zowel in de trein als in de stad zie je overal bedelaars. Nu maar weer naar buiten kijken en zien wat Italië de komende 1,5 uur nog meer te bieden heeft.

Naar boven

14 augustus 2006

Wederom een verhaaltje vanuit de trein. De afgelopen twee dagen hebben we in Verona doorgebracht en nu rijden het dal uit waardoor gisteren het onweer naar ons toe kwam. Wij zaten op een kasteelcamping tegen een berg aan die tegen het centrum van Verona aan lag. De onweersbui heb ik kunnen fotograferen toen ie nog kilometers ver weg was. Helaas was deze in no time bij ons en bleef deze in de bergen hangen waar wij verbleven. Heel erg mooi om te horen dat het onweer boven je zit en het rommelen via de bergen, een rondje makend, terug het dal in te horen rollen. De inslagen volgden elkaar snel op en waren erg fel. Gelukkig vielen de wind en regenval mee.

De camping was opgebouwd uit terrassen van enkele plaatsen. Geen veldjes of iets dergelijks, dus lekker steil en goed voor je conditie. Nu even terug.

Bij aankomst hebben we de tenten opgezet en zijn we de stad ingegaan. Het weer was die dag wisselvallig geweest en de kans op een nieuwe bui nam met de minuut toe. In de stad kwamen we terecht op het Piazza delle Erbe. Daar schoven we aan voor een goede maaltijd bij een klein, kaal baasje met een prachtig Italiaans temperament. De langslopende mensen probeerde hij zijn terras op te krijgen met zinnen als "Special table for you, you can take home" of als mensen hem lieten staan �don�t make me cry�. Zijn Italiaanse accent in het Engels deed het heel grappig maken. Ook riep hij heel de tijd dat het niet zou gaan regenen, �No rain, no rain!�. En dat terwijl de lucht zwarter en zwarter werd. Na ons eten brak de bui los en konden we richting de camping. De bui zelf hebben we nog even afgewacht onder een afdakje, maar daarna zijn we weer naar boven geklauterd via de trappen van Castel San Pietro. Om een uurtje of zeven kwamen we boven aan en zijn we op bed gaan liggen om de volgende morgen pas weer wakker te worden. We hadden kennelijk wat slaap nodig.

Ontbijt? Hebben we niet. Dan maar in de stad. In een zijstraatje vonden we een terras waar we ontbeten met lasagne (Martijn) en maccheroncini (ikzelf). Hierna zijn we door de stad gaan zwerven en hebben we alle sights van Verona in het centrum bezocht.

De stad kent net als Venetië veel straatjes en is van oorsprong uitgerust met een vestingmuur. Deze is nog maar voor een klein gedeelte zichtbaar. De bezienswaardigheden als de arena en Castelvecchio springen er zeker uit, maar ook de panorama�s over de stad vanaf de berg van Castel San Pietro zijn heel mooi.

De mensen in Verona zijn heel verschillend. Binnen het stadscentrum, bij de toeristische trekpleisters en in de winkelstraten zijn de mensen vriendelijk en redelijk behulpzaam. Daarbuiten zijn het veelal botte stedelingen en zijn ze alles behalve behulpzaam. Engels weigeren ze veelal te spreken, verstaan willen ze soms nog wel een paar woorden.

Op de camping stonden we ondanks het lage aantal Hollanders er toch tussen. Je blijft ze overal tegenkomen.

Momenteel rijden we links op het spoor. Dat is overigens normaal hier en in België bijvoorbeeld ook. Waarom? Nog geen idee. In Slovenië reden ze overigens wel rechts, zoals in Nederland. In Oostenrijk reden we vooral op enkel spoor, maar passeerden we rechts. In Duitsland zullen we nog bekijken. De plannen zijn iets gewijzigd. We gaan niet naar Frankrijk, maar reizen terug via Basel (Zwitserland) en Keulen (Duitsland).

Naar boven

17 augustus 2006

Zoals deze vakantie eigenlijk wel gebruikelijk is, regent het hier ook in Milaan. Al miezert het nu nog maar een beetje, toch weer nat geregend. Tijdens de reis hiernaartoe hebben we op het metrostation twee backpackende meiden ontmoet. Durkje en Annemieke. Nadat we hen de verkeerde metro bespaard hebben, zijn we gezamenlijk naar de camping gegaan. Daar aangekomen, dropten we onze spullen en hebben we onze tenten opgezet. Dit ging echter wel op z�n elfendertigst. Het was behoorlijk heet in de zon als je actief bezig was. Daarna zijn we gezamenlijk naar de supermarkt op zoek gegaan en deden we de benodigde boodschappen.

�s Avonds zijn Martijn en ik naar de ristorante gegaan die naast de camping zat. Hier hebben wij een pizza Yanna met bacon, ei en kaas (Martijn) en de lunotte met truffels (voor mijzelf) ons wederom goed laten smaken. Elke dag een andere pasta of pizza is niet verkeerd. Erg gevarieerd dus. Bij terugkomst was het helaas voor de dames te laat om nog gitaar te spelen, maar het wijntje en biertje smaakten ons toch goed.

Voor Martijn en mij was de volgende dag actiever dan gepland. Op de planning stond niets doen en een keertje de supermarkt bezoeken, maar deze bleek dicht te zijn. Dan maar proberen of we konden ontbijten bij de ristorante. Deze bleek gelukkig open te zijn en ons ontbijt werd een croissantje met een cappuccino. Alsof je in Frankrijk zit, maar de croissants zijn hier zoet. Wel lekker, maar ook wennen als je de smaak van Franse en Nederlandse gewend bent.

Hierna zijn we nogmaals de wijk ingelopen en bleek alles nog altijd dicht te zijn. We kregen toen toch sterk het vermoeden dat het een nationale feestdag was. Later legden ze bij de Ristorante uit dat op 15 augustus het een nationale feestdag is in Itali�. Maria Hemelvaart dus. Voor de volgende dag was het nog maar de vraag wat er open was, omdat een gedeelte van de Italianen er twee dagen vrij hebben.

Toen we bij onze tent terug waren en in onze boeken verdiept waren, kwamen de meiden aan het einde van de middag ook weer terug van wat een dagje shoppen had moeten worden. Ook in het centrum was alles dicht en zij hadden in het waterpark naast de camping vertoefd. Overdag hadden Martijn en ik nog tegen elkaar gezegd: ëhet zou in het centrum ook maar dicht zijnë. Maar gelachen hebben we wel.

Op verzoek van Annemieke heb ik mijn gitaar er nog even bij gepakt en hebben we tot het begon te schemeren nog zitten spelen en zingen. Daarna zijn we met z�n vieren bij de ristorante uit eten geweest. Om deze keer maar weer eens een andere pizza te nemen. Deze keer twee calzones. De Romana voor Martijn en de Tarfosi voor mij. De dames gingen voor de gnocchi en de tortelinni. De eerste moesten we verplicht proeven van Durkje. Ze bleken erg lekker, maar erg machtig. Annemieke hield de tortelinni voor zichzelf.

Na het eten zijn we nog even naar ëLa Rumbaë gegaan. Dit is een soort van disco / dancing die naast de camping zit. Hier werd een salsa-avond georganiseerd. Annemieke bleek te kunnen dansen en Durkje werd het geleerd door een Italiaanse jongen. Die kon erg goed dansen. Martijn en ik bleven lekker aan de kant. Dansen? Niks voor ons, maar wel genieten van de muziek en de dansende mensen.

De dames hadden bij Martijn laten vallen dat ze geen koffie zouden hebben �s morgens bij vertrek. Dit deed ons besluiten de volgende mogen om 6 uur op te staan en koffie voor ze te gaan zetten. Blij verrast vertrokken zij om half 7 richting vliegveld en doken wij ons bed weer in voor nog een paar uur slaap. Van nachtrust was eigenlijk niet te spreken, want om half 5 had het nog geonweerd.

Na een paar uur slapen vertrokken we richting San Siro. Het voetbalstadion van AC en Inter Milaan. Daarvoor zouden we om 9 uur opstaan, maar om 11 uur waren we pas bij kennis. Nadat we bij de supermarkt broodjes en beleg hadden gehaald, hebben we onder de rook van het stadion ons ontbijt genuttigd. Nog steeds hopende of het �berhaupt wel open zou zijn, zijn we richting de poort gegaan en het bleek open te zijn en om een meer Nederlandse dan Italiaanse attractie te gaan. Een hoop Nederlanders dus.

Nadat we een kijkje genomen hadden in het museum met daarin de geschiedenis van beide clubs, kregen we een rondleiding door het stadion. Hierbij kwamen we op de eretribune � waar de kaartjes voor een competitiewedstrijd � 150,- bedragen � en in de kleedkamer van AC Milaan. Voor Martijn was het de eerste keer dat hij een stadion van binnen zag en hij vond het heel fascinerend. Bovendien zat hij in de kleedkamer op de stoel van Shevchenko. Ikzelf heb daar op de stoel van Kaladze gezeten.

�s Avonds zijn we weer bij de ristorante gaan eten en ging Martijn voor de strozzapretti en ik voor de tortellini. Annemieke bleek een verstandige keuze te hebben gemaakt door de niet weg te geven. Veel te lekker!

Vandaag zijn we naar het centrum van Milaan geweest. Bij Il Duomo, de grote kathedraal, mochten we gratis naar binnen. Erg prettig met een studentenbudget. Kunnen we vanavond weer uit eten! De rest van de stad van de mode is niet echt super. Wel een paar bijzondere gebouwen, maar verder zakelijk. Zo meteen gaan we weer een andere pasta of pizza bestellen en morgen weer verder reizen. Nog geen idee waarheen. We wilden het goede weer opzoeken, maar een krant hebben we niet kunnen vinden en een internetcaf� ook niet.

Naar boven

18 augustus 2006

De reis gaat richting Basel. Daarna zullen we de trein richting Freiburg pakken. We hebben geen zin om geld te wisselen voor twee nachten en daarom reizen we meteen door naar Duitsland. De eerste twintig minuten voeren ons door de vlaktes bij Milaan. Vanaf Como reizen we meer door de bergen. Prachtig natuurgeweld trekt langs ons. De Alpen hebben heel wat moois te bieden. Al ziet Martijn er niet zo veel van. Hij slaapt weer in de trein. Via Lugano, Gottard en Luzern gaan we richting Bern en Basel om daar de grens over te gaan naar Freiburg.

De bergen brengen ons mooie uitzichten met veel watervallen, rotspartijen, eeuwige sneeuw en woeste riviertjes. Ook rijden we regelmatig aan meren voorbij. De natuur is hier in Zwitserland veelal ruig en maakt me nieuwsgierig om hier nog eens een bezoek te brengen.

Het weer is tot nu toe licht bewolkt en zonnig. Dat is even anders dan vannacht. In Martijn zijn tent bleek een brandgat te zitten en hij stond om vier uur aan mijn tent te kloppen dat hij een waterbed had. De regen was vannacht heviger dan de afgelopen dagen in Milaan en we waren omgeven door plassen. Helaas voor Martijn stond zijn tent precies met de punt waar het brandgat zat in een plas en daardoor stonden de plassen tot twee centimeter hoog in zijn tent. Nadat we zijn tent leeggeruimd hadden, bleek de schade mee te vallen. Kleren en slaapzak waren nog droog. Alleen zijn dagrugzak met wat spulletjes erin en een pannensetje waren nat. Ikzelf ben nog even op bed gaan liggen en Martijn is in het wc-gebouw gebleven. Zijn droge spullen lagen voor een deel bij mij in de tent en de rest paste hij op.

Om zeven uur ging de wekker en nadat we besloten hadden de tentbodem te gaan plakken, hebben we de tenten schoongemaakt. Om tien uur zaten we op de stoep bij de supermarkt te ontbijten. De trein hebben we precies gehaald. We mochten de reservering in de trein betalen � al was die bij de conductrice � 13,- p.p. en bij het loket � 5,-. De conducteur die bij ons kwam in de trein liet ons echter maar � 9,- p.p. betalen. Samen met een biertje in Verona kunnen we nu toch wel zeggen dat Italianen je regelmatig een poot proberen uit te draaien als je geen zicht hebt op de prijzen. Daar betaalden we � 10,- voor twee biertjes en een bakje chips. De kaart hadden we niet gezien. Volgende keer dus eerst informeren naar de kaart en dan bestellen.

Van wat ik tot nu toe gezien heb van Itali� is het me iets tegen gevallen bij mijn verwachtingen. Het grootste gedeelte van stad en land ziet er onverzorgd uit. Overal zie je stukken beton of stenen missen of zijn hekken verroest of ingestort. In Veneti� zag dat er overigens wel weer mooi uit, maar in Milaan of de �buitenwijken� van Verona viel dat tegen. De Italianen zelf heb ik verschillend ervaren. De ��n behulpzaam, de ander zakelijk en onverschillig. De Milanesi bij de ristorante konden we goed mee lachen. Voor hen was het eerder een geintje dat ze zeiden geen Engels te spreken, maar geholpen werd je wel. Leuk waren de reacties die je kreeg als je in het Italiaans probeerde wat voor elkaar te krijgen. Meestal werd je dan in vloeiend Engels te woord gestaan, maar sommigen praatten de oren van je kop in het Italiaans. Si, si, si! Maar geen idee wat ze vaak zeiden.

Wat me nog leuk lijkt om Itali� te zien is het platte land en het verschil tussen Noord en Zuid. Volgens mij heeft Itali� nog veel meer te bieden en ik zou er graag nog eens terug willen keren om dat uit te vinden.

De treinreis leidt ons nu langs de Immensee. Het eerste meer nadat we het hooggebergte hebben verlaten via Arth-Goldau. Ook dit meer is erg mooi met zijn groene oevers en stadjes aan de oevers. Aan de ene kant zie je het hooggebergte en aan de andere kant zie je heuvels waarvan Zuid-Limburg het in hoogteverschil nog wint. Overigens rijden de treinen hier in Zwitserland ook links, maar waarom zouden we nog niet weten.

Naar boven

21 augustus 2006

De reis is bijna over en we zitten nu in de trein naar Keulen. Freiburg is een heel mooi stadje in het Schwarzwald. Een echte aanrader voor fietsers, wandelaars en winkelaars. Het centrum bruist en is de moeite waard een dagje (of twee) aan te doen. Het weer was wederom wisselvallig. In de zon soms niet uit te houden en in de schaduw erg fris en regelmatig regen. De eerste avond hadden we het stadje niet echt verkend, maar zijn we alleen gaan eten. De pasta�s smaken hier goed, maar zijn niet wat je verwacht na al dat Italiaanse smaakgeweld. We zijn gewoon verwend daar!

De volgende morgen zijn we via de Schlossberg richting het centrum van Freiburg gelopen. Dit bleek een goede kuitenbijter waar vooral Martijn wat moeite mee had. Voordeel was wel dat onze conditie weer een stukje beter is en dat we mooie uitzichten over Freiburg hebben gehad. Toen we de Altstadt van Freiburg naderden, zijn we eerst op zoek gegaan naar de Subway voor ons ontbijt. Martijn had tijdens de wandeling over de Schlossberg een verdwaald zakje van de Subway zien liggen. Dat leek ons wel weer een mooi ontbijt.

Na ons ontbijt zijn we door de stad gaan zwerven. Ondertussen hebben we een reparatiesetje voor Martijn zijn tent gekocht en een nieuwe dagrugzak. De trouwe postbankrugzak was zo nat dat we besloten hem weg te gooien. De stad bleek een gezellige drukte. Overal winkels, eettentjes en straatmuzikanten. Op de weg naar de camping waren we al een blonde gitariste tegengekomen die ons vriendelijk groette (gitaristen onder elkaar). Met het door de stad struinen, zijn we ook weer op zoek gegaan naar haar om wat meer van haar te horen. Ze bleek goed te kunnen spelen en we besloten even een praatje te gaan maken en naar haar cd te informeren. Ze bleek een local-artist met Zuid-Afrikaanse roots. Haar cd bestaat vooral uit soul-ballads van eigen hand die met de band zijn opgenomen. Solo klonk ze al erg goed en we zijn benieuwd wat de cd ons brengt. We hebben hier geen cd-speler dus dat blijft afwachten tot we thuis zijn.

Nadat we weer verder waren gaan lopen, hebben we nog wat souvenirs voor het thuisfront gekocht. Daarna onze honger gestild met een broodje D�ner kebab � ook in Duitsland is dit erg populair en in Itali� kennen ze zelfs een heuse Kebabberia � en onze dorst gelest met een lekker biertje. Tijdens dit biertje trok er een onweersbui over en hebben we samenvattingen van de Deutsche Bundesliga zitten kijken met fans van Dieter Thomas Kuhn. Een schlagerzanger die vrij populair is onder Duitse jongeren en zijn repertoire bestaat vooral uit covers uit de jaren �70 en �80. In twee woorden: prettig gestoord!

Het avondeten hebben we in het oudste drinklokaal (uit 1150!) van Freiburg genoten en daarna zijn we weer richting de camping gegaan.

De volgende morgen hebben we weer bij Subway ontbeten en hebben we een wandeling langs de Dreisam gemaakt. Dit kleine riviertje loopt hier door de stad heen en ook langs het stadion van voetbalclub SC Freiburg. Deze bleken een uitwedstrijd te spelen en wij hebben naast het stadion in de Biergarten een tosti hawai (Martijn) en bratwurst (ikzelf) gegeten.

Bovendien hadden ze hier ��n van de plaatselijke bieren, Ganter. We waren ondertussen al een paar keer langs de brouwerij gelopen, maar we hadden het nog niet gedronken. Het smaakte ons allemaal prima en daarna zijn we weer richting de camping gegaan. Hier hebben we zitten kaarten met een goede fles ros� erbij. Daarna zijn we weer richting de stad gegaan om te eten. Voor de verandering weer eens Italiaans.

Het eten beviel mijn maag alles behalve goed en is er nadat ik �s nachts met maagkrampen wakker werd ook uitgekomen. Martijn heeft de volgende dag flinke krampen gehad toen we terug liepen met onze tassen. Bij hem is het gelukkig wel binnen gebleven.

Op het station aangekomen, hebben we een reservering gehaald voor de trein naar Keulen. We wilden eerst met de ICE reizen, maar de reservering daarvan zou ons � 56,- gaan kosten. Beetje te duur, dan maar een uur langer in de trein en � 6,- betalen. Uit de reserveringskosten maakten we op dat we in de ICE vanuit Basel naar Freiburg zwart hebben gereden en een heel aardige conducteur hebben getroffen. Deze vroeg ons eerst naar de reservering, die we niet hadden. Toen hij zag dat we naar Freiburg reisden en de plaatsen waar we zaten pas vanaf daar gereserveerd waren, liet hij het voor wat het was.

De trein zou pas een uur later vertrekken en we hebben op het station even wat gedronken. Op het terrasje besloten we dat we ook konden proberen in een keer door te reizen naar huis. De reis was niet woest lang en de spullen zijn nu droog. Het weer is overal wisselvallig en onze spullen zouden zo weer nat zijn. In Keulen bekijken we verder hoe het met het weer zit.

De Duitsers hebben we als zeer vriendelijk ervaren. We zijn regelmatig aangesproken door voorbijgangers die ons zagen staan toen we op de kaart stonden te kijken. Ook op de camping werden we hartelijk ontvangen en kregen we een hele lading informatie over Freiburg mee. In Freiburg blijken heel de zomer elke avond allerlei culturele activiteiten georganiseerd te worden. Deze vari�ren van concerten op het terrein van de bierbrouwer Ganter tot lezingen en films in de open lucht. Al met al hebben we weer genoten en voor vandaag zien we wel waar we uitkomen.

Naar boven

23 augustus 2006

Inmiddels zijn we weer thuis. Eigenlijk al vanaf maandagavond. We zijn in een keer doorgereisd. In Keulen was het pestweer en de rest van de reis is het eigenlijk niet droog geweest. In Keulen hebben we de ICE naar Amsterdam gereserveerd, waar we vreemd genoeg maar � 2,- p.p. voor betaalden. Hoe dat in elkaar zit met reserveren en de ICE is ons echt een raadsel.

Nadat we Keulen hadden verlaten stonden we drie kwartier later in D�sseldorf stil. Iemand had zich voor de trein gegooid en het treinverkeer was gestremd. Er was geen treinverkeer mogelijk naar Duisburg en om in Nederland te komen, moesten we daar toch echt langs. Na 1,5 uur stil hebben gestaan en in een andere trein te zijn gaan zitten, hebben we onze reis vervolgd en in de nieuwe trein zat ik naast Eric, een jongen van 16 die uit Schiedam kwam. De rest van de reis hebben we er een hoop lol gemaakt en ons niet gestoord aan de vertraging. Dit was eigenlijk pas de eerste na 17 dagen treinen!

Al met al was het een hele belevenis en weten we nu dat een Italiaanse Kebab tent een Kebabberia heet en dat de treinen (vooral de organisatie) in Duitsland veel meer service kent en duidelijk is. Je krijgt met het reserveren en kopen van je plaatsbewijs o.a. je reisplan mee op papier en de conducteurs vertellen je eerlijk wat er aan de hand is. Voor bier moet je nog altijd in Belgi� zijn, maar pils is het beste uit Duitsland, al plopt de kroonkurk in Itali� het hardst en verst (tot een meter of 6 hoog).

Morgen vertrek ik alweer richting Zutphen voor het tafeltennistrainingskamp en dat zal zeker weer gezellig worden. Nu mijn tas inpakken.

Naar boven